NIEUW BESTUURLIJK STELSEL NOODZAAK VOOR ONTWIKKELING SURINAME

Het bestuurlijk stelsel in de Republiek Suriname is een verouderd stelsel, welke in feite nooit heeft gewerkt. Vanaf de onafhankelijkheid in 1975 hadden wij het bestaande koloniaal bestuurlijk stelsel moeten aanpassen, was de focus al die jaren daadwerkelijk gericht op het tot ontwikkeling brengen van de nieuwe Republiek. Toch heeft geen enkele regering vanaf november 1975 tot op heden, het bestuurlijk stelsel in onze onafhankelijke Republiek aangepast. 

Een NPB regering zal daarom binnen twaalf maanden na haar aantreden een wetsontwerp laten behandelen in DNA, De Nationale Assemblee, waarmee het verouderd bestuurlijk stelsel van de Republiek Suriname, drastisch wordt hervormd. De NPB is voorstander van een Federaal Stelsel waarbij alle Staten (Districten), hun eigen zeggenschap hebben binnen de Federatie. Dit stelsel is een Presidentieel stelsel waarbij de President van de Federale Republiek Suriname, rechtstreeks wordt gekozen door het Surinaams Volk. Dit betekent dat de President niet alleen Staatshoofd is, maar ook direct leiding geeft aan de regering. In dit stelsel opereren de President en het Parlement (DNA), volledig onafhankelijk van elkaar. De President heeft in dit stelsel, niet persè het vertrouwen nodig van het Parlement. De President is immers niet gekozen door dit Staatsorgaan, maar rechtstreeks door de bevolking zelf. Het is dus het Volk, welke zeggenschap heeft over de President.

Indien men de ontwikkeling van Suriname serieus ter hand wil nemen is èèn van de basis voorwaarden absoluut, het daadwerkelijk decentraliseren van het bestuur van het land. Het idee dat een regering vanuit een centrale plek het totale land kan overzien & besturen, is al meer dan honderd jaar achterhaalt. Behalve dan in landen als Suriname, welke nog geen echte ontwikkeling hebben doorgemaakt. Dat politieke leiders nog steeds denken vanuit Paramaribo te kunnen bepalen wat het beste is voor de bevolking in bijvoorbeeld Nickerie of Sipaliwini, is absurd. Toch is ons bestuurlijk stelsel sinds de koloniale tijd, in feite niet veel veranderd. 

Verouderd Bestuurlijk Stelsel

Het bestuurlijk stelsel in Suriname, stamt uit de vorige eeuw (1948). Na de afschaffing van de slavernij in 1863 bestond uiteraard niet de behoefte bij de kolonisator, om het land tot ontwikkeling te brengen. Na de periode van de slavernij had de Nederlandse kolonisator daarom slechts een systeem nodig, om de onderdanen in de Kolonie Suriname onder controle te houden. Vanuit de hoofdstad Paramaribo zetelde het bestuur van de Kolonie, waarbij de Gouverneur, de hoogste gezagsdrager was. 

Vanuit Paramaribo werd bepaald wat er moest gebeuren op het grondgebied van de Kolonie Suriname. Vanuit Paramaribo werd ook de controle over de kolonie gewaarborgd

Nadat Surinaamse onderdanen in 1948 binnenlands zelfbestuur verkregen, is het bestuurlijk stelsel niet wezenlijk veranderd. Het grote verschil was dat er een kiesstelsel werd bedacht waarmee werd bepaald welke Surinamers, de bestuurlijke posities zouden innemen. De Gouverneur bleef echter ook in deze setting, de hoogste gezagsdrager in het land. Eenmaal gekozen, hanteerden de Surinaamse gezagsdragers dezelfde filosofie als de kolonisator. Dat betekent dat toen ook werd besloten om vanuit Paramaribo, het land te besturen en te controleren. 

En ook na de onafhankelijkheid van Suriname in november 1975, werd het bestuurlijk stelsel in de onafhankelijke Republiek Suriname niet aangepast. Uitgangspunt was nog steeds om vanuit Paramaribo, zaken te bepalen en te controleren. En zelfs na de Staatsgreep van een groep sergeanten en korporaals in 1980, die zichzelf uitriepen tot Revolutionairen, veranderde er niets aan het bestuurlijk stelsel. Ook toen werd bepaald dat vanuit Paramaribo, alles werd bepaald en gecontroleerd. 

Pas in 1987, werd de eerste regelgeving met betrekking tot decentralisatie opgenomen in onze Grondwet. Vervolgens werd twee jaar later in 1989 de Wet Regionale Organen ingevoerd. Vanaf dit moment waren de tien kiesdistricten geen onderdeel meer van het ministerie van RO. Het jaar daarop in 1990 werden de eerste RessortsRaad, RR leden en DistrictsRaad, DR leden beedigd. Deze RR en DR leden hadden echter geen enkele bevoegdheid of invloed, op het bestuur van het land. In 2003 nam DNA de interim – wet financiële decentralisatie aan en drie jaar later in 2006, wees de regering vijf pilot districten aan, voor DLGP fase I, Decentralization and Local Government Strengthening Program fase I. Dit was de start van het decentralisatie proces

In 2008 werd het DLGP I programma afgesloten met de certificering van de vijf pilot districten en in 2009 startte het DLGP II programma waarin de overige vijf districten, het proces van certificatie moesten doorgaan. In 2014 werd dit DLGP II programma afgesloten. Maar ondanks sinds 2014 alle tien districten zijn gecertificeerd en wetgeving in place is gebracht, wordt het decentralisatie proces niet daadwerkelijk geimplementeerd. De gelden bestemd voor de districtsfondsen komen niet in deze fondsen zoals bedoeld maar gaan tot op heden nog rechtstreeks naar de rekeningen bij de CBvS, de Centrale Bank van Suriname. Het lokaal bestuur in de districten is dus nog steeds niet bij machte om haar eigen beslissingen te nemen, laatstaan om deze beleidsbeslissingen te financiëren. 

De conclusie kan worden getrokken dat geen enkele polititieke leider vanaf de onafhankelijkheid in 1975 tot op heden serieuze plannen had, om Suriname daadwerkelijk tot ontwikkeling te brengen. Immers zoals gesteld is decentralisatie een basis voorwaarde, voor het brengen van ontwikkeling in het land. Op basis van dit verouderd bestuurlijk stelsel is vervolgens ons nu ook zeer verouderde kiesstelsel, gebasseerd. Ook dit kiesstelsel zal na het implementeren van het nieuw bestuurlijk stelsel volledig zijn aangepast. 

Nieuw Bestuurlijk Stelsel

De NPB kiest voor een presidentieel stelsel waarbij de president rechtstreeks wordt gekozen door het Volk. De president benoemt & ontslaat ministers. Binnen dit stelsel is het de president die bepaald wat betreft het buitenlands beleid en het veiligheidsbeleid. Wat het binnenlands beleid betreft is de macht van de president en de regering echter beperkt. In dit stelsel hebben namelijk de Staten een grote mate van financiële – en bestuurlijke autonomie. Zaken welke vallen binnen de grenzen van de Staten, zijn ter verantwoordelijkheid van de Staten zelf. Daarbij valt te denken aan onder andere eigendomsregels, arbeidsvoorwaarden, onderwijs en verkeer & vervoer. Wel zal elke Staat zich moeten houden aan de Surinaamse Grondwet en de federale wetten van de Staat Suriname. 

De Districtsindeling en de Stadsindeling veranderen drastisch in de nieuwe bestuurlijke orde. Momenteel is er een indeling in tien Districten. Dit aantal wordt teruggebracht naar vier Districten. Districten worden in het nieuw bestuurlijk bestel, Staten genoemd. In de nieuwe bestuurlijke orde worden Paramaribo & Commewijne samen gebracht, Wanica & Para worden samen gebracht, Nickerie, Coronie & Saramacca worden samen gebracht en Marowijne, Sipaliwini & Brokopondo worden samen gebracht. 

De Nationale Assemblee wordt in het nieuwe bestel vervangen door de Senaat. De Senaat is dus het Parlement van de Natie in het nieuwe bestel. De Senaat bestaat evenals de huidige DNA uit 51 leden. Deze leden, Senatoren genaamd, worden bij algemene – & geheime verkiezingen gekozen. Zij worden kandidaat gesteld door politieke organisaties in hun respectieve Staten (Districten). Op basis van Census resultaten van 2012 en uitgaande van het principe ‘one man one vote’, is de verdeling van het aantal Senatoren per Staat alsvolgt. 

Staat (District) I: Paramaribo & Commewijne: 26 zetels

Staat (District) II: Wanica & Para: 14 zetels

Staat (District) III: Marowijne, Sipaliwini & Brokopondo: 6 zetels

Staat (District) IV: Nickerie, Coronie & Saramacca: 5 zetels

De Senaat is de wetgevende macht in de Federale Republiek Suriname. Naast het behandelen – en maken/ aanpassen van wetten heeft de Senaat verder als taak, het behandelen & goedkeuren van de begroting per dienstjaar en de controle op de regering, bij de besteding van Staatsgelden. Zonder goedkeuring van de Senaat kan – en mag de regering geen gelden besteden. 

De Senaat moet verder instemmen met internationale – , regionale – & bilaterale verdragen, voordat de president bevoegd is deze te tekenen. De Senaat moet ook instemmen met voordrachten van de president wanneer het betreft de benoeming van de President van het Hof van Justitie, de benoeming van een Procureur – Generaal, de benoeming van een Advocaat – Generaal, de benoeming van de Nationale Veiligheidsadviseur van de president en de benoeming van directeuren van de Centrale Inlichtingen – & Veiligheidsdiensten. 

Ook bij de benoeming van de Korpschef van het Korps Politie Suriname, de benoeming van de bevelhebber van het Surinaams Nationaal Leger, de benoeming van de directeur van de Belastingsdienst, de benoeming van de chef van de Douane, de benoeming van de Voorzitter van de Rekenkamer, de benoeming van de directeur Bureau voor de Staatsschuld, de benoeming van de directeur van de CLAD, de benoeming van de directeur van het Planbureau, de benoeming van Ministers en de benoeming van Ambassadeurs, moet de Senaat instemmen met de voordrachten van de President.

Bestuurlijk Bestel Districten

Aan het hoofd van een Staat (District) is een Governor. De Governor wordt evenals de President, rechtstreeks gekozen door het Volk. In deze gaat het om de bewoners van de betreffende Staat. De Governor wordt gecontroleerd door de States Board (Districts Raad), de SB. De SB is verantwoordelijk voor het behandelen – en maken van wetten, regels en decreten, welke van toepassing zijn in de betreffende Staat. Verder is de SB verantwoordelijk voor het behandelen & goedkeuren van de Staatsbegroting, welke jaarlijks wordt ingediend door de Governor van de Staat. De SB is verder verantwoordelijk voor het controleren van het beleid van de Governor, met name het bestedingsbeleid van de Staat. 

De SB moet verder instemmen met de voordrachten van de Governor, wanneer het gaat om de benoeming van de leden van het kabinet van de Governor, de benoeming van de States Procureur – Generaal, de benoeming van de States Advocaat – Generaal en de benoeming van de States Commandant van het Korps Politie Suriname. 

Aan het hoofd van een Stad (Regio) binnen een Staat, is een Mayor (Districts – Commissaris). De Mayor wordt evenals de President en de Governor, rechtstreeks gekozen door het Volk. In deze gaat het om de bewoners van de Stad, waar de Mayor wordt gekozen. De Mayor wordt gecontroleerd door de City Council (Ressort Raad), de CC. De CC is verantwoordelijk voor het behandelen – en maken van regels en decreten, welke van toepassing zijn in de betreffende Stad. Verder is de CC verantwoordelijk voor het behandelen & goedkeuren van de Stadsbegroting, welke jaarlijks wordt ingediend door de Mayor van de Stad.

De CC moet verder instemmen met de voordrachten van de Mayor, wanneer het gaat om de benoeming van de Stads Commandant van het Korps Politie Suriname.

Iedere Surinaamse Staatsburger mag zich kandidaat stellen voor de verkiezing van het ambt van President, de verkiezing van het ambt van Governor en de verkiezing van het ambt van Mayor. Het is niet verplicht dat personen worden voorgedragen door een landelijke politieke partij, een states politieke parij of een stedelijke politieke partij. Hetzelfde geldt ook voor de verkiezing van SB leden en CC leden. Dit betekent dat burgers die niet politiek gebonden zijn aan een politieke partij/ organisatie kunnen meedoen aan de verkiezingen voor alle Staatsambten, met uitzondering voor de verkiezingen van de Senaat.   

Zittingsperiode (Volks) Vertegenwoordigers

De President van de Federale Republiek Suriname, wordt gekozen voor een zittingsduur van 5 jaar. Een president mag maximaal 2 perioden na elkaar worden gekozen. 

Ingezonden: De Nieuwe Politieke Beweging ( NPB )

Be the first to comment on "NIEUW BESTUURLIJK STELSEL NOODZAAK VOOR ONTWIKKELING SURINAME"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*